یغما گلرویی - آدمای ساده

تصور کن اگه حتی تصور کردنش سخته جهانی که هر انسانی تو اون خوش بخته جهانی که تو اون پول و نژاد و قدرت ارزش نیست جواب هم صدایی ها پلیس ضد شورش نیست نه بمب هسته ای داره نه بمب افکن نه خمپاره دیگه هیچ بچه ای پاشو روی مین جا نمی ذاره همه آزاد آزادن همه بی درد بی دردن تو روزنامه نمی خونی نهنگا خود کشی کردن جهانی رو تصور کن بدون نفرت و باروت بدون ظلم خود کامه بدون وحشت و تابوت جهانی رو تصور کن پر از لب...

صدام را اعدام نکنید! او را به «حلبچه» ببرید و بگذارید نفسهای عمیق بکشد. نفسهایی عمیق، عمیق، نفسهایی به عمقِ گورهای دستهجمعی کردستان... صدام را اعدام نکنید! او را به «شلمچه» بفرستید و بگویید آنقدر گریه کند تا نخلهای سوختهی خوزستان دوباره سبز شوند... صدام را اعدام نکنید! او را به مادرانی بسپارید که هنوز با هر صدای زنگی گمان میکنند فرزندانِ مفقودشان به خانه برگشتهاند.... ...

شاید از خوشْبختیِ منه ، که تمومِ چراغای سَرِ راهِ این ماشین جَلدی سبز میشن ! شایدَم از بدبختیم ! تمومِ عمر ، کارم شکستنِ چراغای قرمز بود ! من که عُمریُ با رنگِ خونیِ چراغای قرمز جنگیدم ، دیگه از سبز شُدنِ چراغِ چهاراهای سَرِ راهَم کیفور نمیشم ! آخه دستام تو دستْبنده وُ تو یه ماشینِ حملِ زندونیام ، که مقصدش میدونِ تیره ! این چراغای سبز ، این چراغای سبزِ لعنتی دارن دَم به دَم منُ به ساعتِ سُرخِ تیربارون نزدیک میکنن ! ...